Şimdi fotoğrafa baktığımda çok basit görünen bu sofrayı yazmak da nedense aynı derecede zor geliyor bana. Tarifleri vermek, uykusuz bir gecenin sabahında 2 saatte 3-4 çeşit yapıp sofra hazırladığını anlatmak zor değil elbette ama sofrayı dedem (babamın babası) ve amcam için hazırladığımı düşündükçe yazı yazmayı bırakıp sadece dedemi düşünmek geliyor içimden.
İlerleyen yaşına rağmen hala espri yeteneğini yitirmemesi, hala Ayşe İkbal’i oyunlarıyla güldürebilmesi… İnsan yaşlanınca ben de dedem gibi olmak istiyorum diye ağlamamalı değil mi?
Selma için bir cevap yazınCevabı iptal et