portakal ağacı

Ayşe İkbal'cim, 4 yaşındasın bugün.

4 yaşında hala bizlere her defasında "annecim! babacım!" diye sesleniyorsun. "Babamın işi reklamcı, annemin işi Portakal Ağacı" diyorsun. Baban sana kendi takımını tutturmaya çalışınca "Kızım kızlar o takımı tutmaz, öbürünü tutar" dediğimde inanıyorsun. Aynı güvenle "anne kızların soyadı Özdemir olur di mi?" diye soruyorsun.

Kardeşini geri verip yerine kız bebek almayı teklif ediyorsun sık sık. "Tamam hadi geri verelim Musab'ı!" dediğimde gözlerin doluyor, "hayır, o da kalsın, bir tane de kız bebek alalım!" diyorsun. Annen, baban senin hala minik olduğunu unuttuğunda "kardeşim olmadan gezmeye gidelim" diye ağlayıp aslında içinde yaşadıklarını göstermeye çabalıyorsun. 

Kendinden büyük bir kız çocuğu gördüğünde bana sokulup "anne keşke ben de böyle olsaydım" diyorsun. O gün o kadar çabuk gelecekki bebeğim… Bir bakacağım inşallah senin bebeğinin doğumgününü kutluyor olacağız. Değişmeyecek tek şey o gün de bugün gibi annen olduğuna inanamayıp mutluluk gözyaşları döküyor olacağım. 

Seni çok seviyoruz bir tanem, inşallah hep bugünkü gibi gülüp bizleri sadece mutluluktan ağlatırsın…

fotoğraf dün kardeşsiz yaptığımız doğum günü gezimizden…