
Ayşe İkbal'ciğim, doğum gününü bu yıl erken kutladık diye sana erken bir doğum günü yazısı yazmaya çalıştım dakikalarca. Tek yapabildiğim çevremdekilerden bakışlarımı kaçırıp sessiz sessiz ağlamak oldu…
Minicik yaşında ablalığa terfi etsen bile hala "annesinin ilk bebeği" diye sevilmekten mutluluk duyuyor, "biz babamla aynı benziyoruz, Musab da annemle aynı benziyor" diyor, "anne Musab'ın doğum gününde çikolata hediye etmiştim, bende etmeyecek misin?" diye soruyor, kardeşin kucağımda merdivenlerden inerken bana dönüp "anne iki basamak iniyorsun Musab'ı öpüyorsun" deyip her hareketimi kaydettiğini gösteriyorsun. Geçen seneden farklı olarak soyadının Özdemir olmadığını, kızların hep aynı takımı tutmaları gerekmediğini biliyorsun.
Bütün bir gün birbirimize kendi düşündüğümüzü yaptırmaya çalışıp dursak da, yüzlerce kez sana "annecim sen ablasın idare et kardeşini, nolursun!" desem de uykuya daldığın anda senin de hala küçücük olduğunu fark ediyorum bebeğim…
Belki sen de benim gibi yıllarca annesinin kendisini anlamadığını, kardeşlerini daha çok sevdiğini, kendisi için iyi olanı istemediğini düşünüp duracaksın. Tek dileğim inşallah sen de benim gibi annen hayatta iken onun kıymetini anlarsın güzel kuzum…

cilek için bir cevap yazınCevabı iptal et