Annemin arkasından bir iş çevirmek neredeyse imkansızdır. Çocukken bunu çok iyi bildiğim için maceraya atılma denemeleri benim için boş çabalar dışında bir şey değildi. Nasılsa annem eninde sonunda öğrenecekti. Şimdi kendi kızımla ilişkime bakıyorum da o daha bir olayla karşılaşmadan neler düşüneceğini, ne yapmak isteyeceğini zaten biliyor oluyorum. Demek annem de benim her adımımı, bence çok gizli ve süper olan planlarımı önceden tahmin edebiliyormuş.
Ondan planları gizlemek bu kadar zorken bir de üstüne ilk sürpriz doğum gününü tasarlamak iki kat zorlaştı. Teyzeciğim sağolsun anneme belli etmeden arada yaptığımız teyze-yeğen kahvaltılarımızdan biriymiş gibi davet etti hepimizi. Son dakika biz pasta geldi-gelecek diye bekleyip anneme de teyzemin komşusunu beklediğimiz numarasını yaparken birazcık belli ettik ortada birşeyler döndüğünü. Ama sonuçta anneciğim pastasıyla ve şimdiye kadar çektiğim en harika gülümsemesiyle poz verince gizli planımızın işe yaradığını anladım. Teyzecim, zahmetlerin için, Feyzacım harika servisin için, ablacım, öğlen izninde koşa koşa yetiştiğin için, annecim sana da tüm yaptıkların, bizim için endişelendiğin, taşınırken bile nasıl yerleşecek bu kız diye düşünmekten uykusuz kaldığın gecelerin için teşekkür ederim…
(not: anneme hediyelerimi kırmızı minder'e yazmıştım…)
Bir Cevap Yazın